Max Payne 3 (Preview)

Het heeft lang geduurd, maar het vervolg van Max Payne 2 zit er eindelijk aan te komen. Het heeft 8 jaar geduurd, maar wat wil je ook als je een zo goed als perfect spel wilt opvolgen.

Max Payne is één van de meest gekwelde en depressieve gamepersonages ooit. Door zijn werk bij de drugspolitie en NYPD heeft hij veel geliefden verloren, waardoor hij zichzelf tegenwoordig op de been houdt door het overmatig gebruik van drank en pijnstillers. Nee, deze game geeft geen vrolijke kijk in het leven van Max, in Max Payne 3 moet het zonnige komen van de vernieuwde setting.

Ik denk ik noem het maar direct in het begin, Max Payne 3 speelt zich af in het Braziliaanse São Paulo. Deze zonovergoten stad lijkt op het eerste gezicht niet in het Max Payne-universum te passen, wat voorheen bestond uit het regenachtige New York. Maar hoewel de setting inderdaad zonniger is, is de game wellicht duisterder dan ooit tevoren. Het culturele centrum van Brazilië lijkt in veel opzichten op het financiële centrum van Noord-Amerika. São Paulo bevat een compleet spectrum aan verscheidenheden: zowel de rijke corporaties als de arme, gevaarlijkere wijken en alles daar tussenin zijn goed vertegenwoordigd.

Max Payne is naar São Paulo gegaan, omdat zijn maatje Raul Passos hem daar een baan als beveiliger heeft aangeboden. Max werkt al jaren niet meer voor de politie en is in eerste instantie ook niet van plan om naar Brazilië te gaan, maar besluit toch mee te gaan. Hij gaat aan de slag als hoofdbeveiliger van de familie Branco. Daar neemt hij onder andere een rijke vastgoedhandelaar Rodrigo en zijn twee broers onder zijn hoede. Victor, broer één, is een lokale politicus en Marcelo, broer twee, is een hippe en feestende Eurotrash-playboy. Wanneer onder Max zijn dienst Fabiana, Rodrigo’s vrouw, wordt ontvoerd, breekt de hel los. De Comando Sombra-bende zit hier achter en het is nog onduidelijk waarom. Het gaat in ieder geval dieper dan de gemiddelde ontvoering en aan Max de taak om uit te zoeken wat er nou gaande is.

De Max Payne-serie staat erom bekend om als één van de eerste games bullet time op een goede manier toe te passen en uiteraard is dat in het derde deel niet anders. Sterker nog, het ziet er realistischer uit dan ooit dankzij het Natural Motion's Euphoria-systeem. Dit systeem zorgt ervoor dat de personages realistischer bewegen, wat vooral tot zijn recht komt in bullet time. Je ziet bijvoorbeeld Max zijn gewicht verplaatsen wanneer je van rechts naar links rent. Ook strekt hij zijn arm naar beneden wanneer je een zijwaartse sprong maakt tijdens het schieten, zodat hij zichzelf opvangt. De impact van de kogels heeft invloed op de manier waarop tegenstanders doodgaan. Als je hen door het hoofd schiet, klappen ze met hun nek naar achteren. Schiet je iemand door zijn rechter heup, dan draait-ie met die heup een kwartslag naar achteren en met z'n linkerarm naar voren. Toevoeging aan de gameplay is dat Max deze keer ook dekking kan zoeken achter verschillende objecten. Lang veilig ben je dan echter niet, aangezien de vijand direct naar je op zoek gaat.

Enigszins in het verlengde van de vorige alinea ligt de grafische kwaliteit van de game. Max Payne 3 ziet er indrukwekkend en sfeervol uit, met de nodige details. Wanneer Max bijvoorbeeld door een plas bloed van een neergeschoten maffioso loopt, laat hij voetstappen achter die niet na verloop van tijd ineens verdwijnen. Ook blijven de lichamen en kogels liggen, als een prachtig stilleven. Zodra er bloed op Max’ lichaam zit of hij geraakt is door een kogel, dan blijft dit effect zichtbaar in cutscenes en de rest van het level. Het zijn kleine details die zorgen voor overtuiging. De bekende stripboekpassages zijn ook weer terug, zei het nu met geanimeerde en flink opgepoetste plaatjes. Leuke toevoeging is dat de originele stemacteur ook voor dit deel getekend heeft, wat in eerste instantie niet de bedoeling was. Zowel hij als Max zijn ouder geworden en dat is goed te horen in de emotie van zijn stem.

De eerste Max Payne werd ooit bekend als een gestileerde film noir-game. Het tweede deel deed dat dunnetjes over en aangekomen bij het derde spel kunnen we concluderen dat we te maken hebben met een neo-noir-game. Op net zoveel punten herkenbaar als verbeterd, inclusief de rauwe stijl die we gewend zijn. Max Payne 3 is vanaf 18 mei verkrijgbaar voor PlayStation 3, Xbox 360 en pc.

 

Reserveer onder andere hier voor:

PlayStation 3: http://www.freerecordshop.nl/games/max-payne-3-sony-playstation-3-5026555402521

Xbox 360: http://www.freerecordshop.nl/games/max-payne-3-microsoft-xbox-360-5026555249034

Pc: http://www.freerecordshop.nl/games/max-payne-3-pc-cd-dvd-5026555054461

Street Fighter X Tekken (Preview)

Fighting games, toen ik nog een jong videospelspelertje was, werd ik er vreselijk agressief van. Net als bijvoorbeeld de tv-serie van de Power Rangers, werkten games als Tekken of Soulblade (zo heette Soul Calibur toen nog) op mij als een rode doek op een stier. Gelukkig ben ik tegenwoordig de rust zelve, ook tijdens het gamen. Voor wie het opgevallen is, ik heb Street Fighter bewust weggelaten uit de vorige zin, want van die game heb ik de charme pas de afgelopen jaren ontdekt. Je kunt je voorstellen dat een Street Fighter-noob weinig plezier haalt uit het 'Hadouken'-festijn van meer ervaren spelers. Veelal kon ik niet eens schade doen aan mijn tegenstander. Nee, doe dan maar Tekken, zonder zijn lange afstandsaanvallen en onmogelijk te onthouden combo's.

Vandaag de dag speel ik echter beide games met plezier, hoewel ik niet alle uitgaves bijhoud. Zeker Capcom heeft er met hun Street Fighter-serie een handje van om talloze versies en DLC uit te geven, tot dat uiteindelijk allemaal weer gebundeld verkrijgbaar is in een 'Ultimate Arcade Edition'. Redelijkerwijs was mijn reactie op Street Fighter X Tekken dan ook één van verbazing. Wat nu weer, een zoveelste versie?

SFxT is een crossover tussen Street Fighter en Tekken in de stijl van de eerstgenoemde. Dit doet vermoeden naar een Tekken X Street Fighter in de stijl van Tekken en inderdaad, die schijnt ook in de maak te zijn. Maar laat ik me eerst richten op SFxT, wat toch niet een zoveelste versie lijkt te zijn.

De stijl van SFxT is dus die van Street Fighter IV, maar daar houdt de overeenkomst op, want het voelt allemaal anders, frisser. SFxT is sneller, meer gericht op combo's en ziet er adembenemend uit. Een gevecht bestaat uit twee teams van ieder twee personen, die vechten tot iemand KO is. Je kunt dus niet doorgaan tot je personage KO is en dan verder vechten met de ander, de bedoeling is om door middel van slim wisselen één van je tegenstanders KO te meppen. Dit wisselen kan door middel van een druk op de knop en duurt dan een fractie van een seconde, maar wel een fractie waarin je kwetsbaar bent. Daarom kun je beter gebruik maken van de zogenaamde Cross Rush Attack. Zorg ervoor dat je tegenstander in de lucht hangt wanneer je van personage wisselt en voor je het weet ben je aan het jongleren met je vijand. Een simpele combo, die wél erg lastig is om lang vol te houden.


Het combosysteem bevat elementen van Street Figther Alpha en Tekken, al is een 1-op-1 vergelijking met geen van beiden te maken. De gebruikelijke vooraf gestelde combo's zijn weer beschikbaar, maar je kunt ook zelf combo's aaneenrijgen door verschillende aanvallen te combineren. Er zijn werkelijk honderden mogelijkheden, maar het rust op een simpele basis: een combo van vier moves eindigt in een launcher (een aanval die de tegenstander de lucht in werpt) die je automatisch van personage laat wisselen. Daarnaast is ook de bekende super meter weer terug, die super moves tot je beschikking stelt wanneer hij vol zit.

Hoewel deze game ontwikkeld wordt door SF's Capcom, gaan zij zeker respectvol om met Namco's Tekken. De invloed van laatstgenoemde is duidelijk zichtbaar in de game, al is het hier en daar wat aangepast voor een betere symbiose. Tekken staat bekend om zijn 'jongleer-combo's' en die zijn zeer goed gecorporeerd in SFxT. Net als dezelfde beginanimatie voor verschillende moves, iets wat gevechten een zekere onvoorspelbaarheid meegeven.

Ik ga hier niet alle personages opnoemen, want dat zijn er nogal wat en daarbij is het gemakkelijk te vinden op internet. Wel wil ik aangeven dat alle personages zoveel mogelijk beschikking hebben over hun bekende movesets. Wellicht met uitzondering van de onbekendere personages, kun je ervan uitgaan dat de Ken's, Ryu's, Nina's en Yoshimitsu's al hun kunsten van weleer tentoon kunnen stellen. De Focus Attack-move uit Street Fighter is echter wel gesneuveld, maar dit doet de game eigenlijk meer goed dan slecht.

Het verrassendste aan de game is misschien nog wel het nieuwheidsgevoel. Het fighting-genre is aardig voorzien de afgelopen jaren, mede ook door Street Fighter zelf met zijn vele versies, maar toch brengt deze game iets nieuws. Het is een snelle, georganiseerde chaos die de competitie op een achterstand zet met zijn opvallend goede camerawerk en mooie personages. Ik had niet verwacht dat Street Fighter en Tekken zo goed zouden mixen. De symbiose heeft geleid tot een nieuw combosysteem, waardoor vechten in SFxT intuïtief maar bovenal opwindend aanvoelt. Ik kan niet wachten om Ken weer eens flink in elkaar te meppen.



Street Fighter X Tekken is vanaf 9 maart beschikbaar voor PlayStation 3 en Xbox 360. Bestel de game onder andere hier:
PS3: http://www.freerecordshop.nl/games/street-fighter-x-tekken-sony-playstation-3-5055060927632
Xbox 360: http://www.freerecordshop.nl/games/street-fighter-x-tekken-microsoft-xbox-360-5055060963241

Mario Party 9 (Preview)

Als de Nintendo Wii ergens om bekend staat, dan is het wel om zijn overvloed aan party- en minigames. Daar vraagt de Wiimote ook wel een beetje om natuurlijk, maar teveel is teveel. Een partygame waar ik echter nooit genoeg van krijg is Mario Party. Mario Party onderscheidt zich van de concurrentie door de hoge kwaliteit van de minigames, die ook daadwerkelijk leuk zijn om te spelen. Vanaf 2 maart kunnen we aan de slag met de nieuwe telg uit de Party-serie, namelijk Mario Party 9.

Om een deel 9 uit elke willekeurige serie leuk te houden is vernieuwing noodzakelijk. De vernieuwing van Mario Party 9 zit hem in het carpoolen. Daar bedoel ik mee dat de vier spelers nu gezamenlijk in een auto zitten en dus ook tot op zekere hoogte samen dienen te werken.

Mario Party 9 kent de vertrouwde gameplay. Je bevindt je (nu dus samen met je drie medespelers) op een speelbordvakje en door middel van een dobbelsteen schuif je een aantal vakjes op. Onder ieder vakje zit een minigame verborgen en daar begint de lol.

Minigames zijn opgedeeld in verschillende speltypes, maar of je nu een 1-tegen-3 of ieder-voor-zich minigame zit, het is even gevarieerd en hysterisch als altijd. Zo kun je bowlen met Goomba's, tegen elkaar racen in een ondergronds grottenstelsel of in de wolken of hoelahoeps vangen in een zwembad. Mario Party 9 weet de Wiimote tot zijn uiterste te benutten.

Eerder gaf ik al aan dat je tot op zekere hoogte samen moet werken in Mario Party 9. Dit is met name tijdens de nieuw toegevoegde boss-battles, waarbij je samen met je vrienden de vijand moet verslaan. Een andere toevoeging is de mogelijkheid om voor een snel potje plezier één van de ruim 80 minigames te kiezen, zonder dat je een hele spelsessie hoeft te doorlopen.

Mario Party 9 lijkt een geweldige partygame te worden, die de laatste maanden van de Wii inluidt met een feestelijke knal.

Mario Party 9 is onder andere hier te reserveren: http://www.freerecordshop.nl/games/mario-party-9-nintendo-wii-0045496401399

FIFA Street (Preview)

Waar FIFA zich altijd wat meer gericht heeft op een zo realistisch mogelijke weergave van voetbal, is FIFA Street daar de tegenhanger van die onwerkelijke balkunsten laat zien. De nieuwste telg uit de Street-serie lijkt wat meer realisme te willen brengen naar de straat.

Hier te reserveren:
PlayStation 3: http://www.freerecordshop.nl/games/fifa-street-sony-playstation-3-5030946104871
Xbox 360: http://www.freerecordshop.nl/games/fifa-street-microsoft-xbox-360-5030946104901

Voor mij gaat er niets boven de oude Street-uitvoeringen, je tegenstander versteld doen staan van je technische, bijna onwerkelijke trucs. Onwerkelijk was het zeker, de games werden telkens meer en meer arcade. FIFA Street lijkt dit enigszins achter zich te laten. Net als bij SSX is de titel enkel FIFA Street zonder toevoeging, waarmee EA aan wilt geven dat ze opnieuw beginnen met de serie.

De grote vernieuwing zit hem in het gebruik van de engine. In plaats van een aparte engine voor de Street-variant heeft EA de engine van FIFA 2012 gebruikt. Dit houdt in dat de physics realistischer worden dan voorheen het geval was.

De basis blijft echter hetzelfde. FIFA Street focust zich nog steeds op de gestileerde simulatie van straatvoetbal, waarbij het de bedoeling is om als aanvaller de verdediger zo mooi mogelijk uit te spelen. Spelers kunnen deelnemen aan vrijwel iedere vorm van straatvoetbal, zoals 1 tegen 1, 6 tegen 6 of het officiële Futsal wat 5 tegen 5 is. Daarnaast zijn er verschillende speciale modes zoals Last Man Standing, waarbij ieder doelpunt leidt tot het verliezen van een teamgenoot. Het team wat het eerst door zijn spelers heen is wint.

Verdedigers zullen zich altijd richten tot een aanvaller, waardoor je 1-op-1 situaties krijgt, waarbij de aanvaller wacht tot de verdediger een beweging maakt en andersom. Zo vindt er als het ware een wedstrijd in een wedstrijd plaats, waarbij de spanning hoog op kan lopen. In de game zitten ruim 50 verschillende bewegingen, dus keus genoeg om de verdediger zo mooi mogelijk te passeren.

Aangezien het hier om een FIFA-titel gaat kunnen gamers aan de slag met alle grote namen uit de voetbalwereld. Grote vraag die eigenlijk bij elke Street-uitgave opspeelt is: Is deze game waardig genoeg om als losstaande game uitgegeven te worden? Die discussie kent waarschijnlijk geen einde, want inderdaad, dit zou het heel goed doen als spelvariant binnen bijvoorbeeld FIFA 2012. Aan de andere kant is de opzet van het spel zo anders dan een normaal potje voetbal, dat een eigen game ook wel gerechtvaardigd kan worden.

Hoe dan ook, FIFA Street is vanaf 15 maart beschikbaar voor PlayStation 3 en Xbox 360.

Gotham City Impostors (Review)

Gotham City is natuurlijk bekend van Batman. Bruce Wayne is de fortuinlijke wees die al zijn geld spendeert aan de veiligheid van de stad. Maar wat is dat? Impostors? Ja, Gotham City Impostors gaat niet over onze favoriete gevleugelde superheld, maar over verklede gangs die elkaar het leven zuur maken.

In Gotham City Impostors speel je in één van de twee fracties: de Bats of de Jokerz. Het doel is natuurlijk om de andere fractie aan te pakken. Qua opzet is Gotham City Impostors te vergelijken met andere populaire shooters van de afgelopen jaren. Zo heb je in het begin een klein aantal vooraf gedefiniëerde klassen beschikbaar en speel je gaandeweg nieuwe wapens, wapenmodificaties en perks vrij. De perks in deze game worden 'fun facts' genoemd en geven je bijvoorbeeld een voordeel met richten, uithoudingsvermogen en snelheid. Ook zijn er killstreaks vrij te spelen die in deze game, onder de naam 'rampages', je personage een korte bonus geven.

Wat deze FPS onderscheidt van andere FPS's zijn de gadgets. Uiteraard kun je gebruik maken van de bekende Batman-gadgets als de glide wing en de zip line om nieuwe gebieden van de map te verkennen of vijanden onverwachts aan te vallen. Daarnaast zijn er ook vreemdere gadgets als berenvallen en rolschaatsten beschikbaar, wat het één groot feest maakt. Zoals je misschien al zou verwachten neemt deze game zichzelf niet echt serieus, wat het juist zo leuk maakt.

Deze game lijkt de tussenweg te zijn tussen cartoony FPS's als Team Fortress en de serieuzere als Call of Duty (of nog altijd persoonlijk favoriet Counterstrike Source). Dit zorgt er een beetje voor dat het geen van beiden is geworden en hierdoor wat schizofreen aanvoelt. Het is niet zo vloeiend als andere FPS's en wordt zo meer een partygame. Geen probleem natuurlijk, een potje spelen met je vrienden is zelden leuker geweest. Helaas willen er nog wel eens serverproblemen zijn waardoor de game gaat laggen en onspeelbaar wordt.

Al met al is Gotham City Impostors een leuke FPS, met de 'P' van Party. Voor een schappelijke prijs verkrijgbaar op PlayStation Network en Xbox Live.

The Last Story

PAS OP! SPOILERS!

Vrijdag is het zover, dan komt The Last Story eindelijk naar Europa. Waar de Japanners al geruime tijd van de game hebben kunnen genieten, kunnen wij vanaf aanstaande vrijdag aan de slag met deze Japanse RPG voor Nintendo Wii. Deze preview zal waarschijnlijk enige spoilers bevatten, dus wil je blanco kunnen instappen, lees dan niet verder dan hier.

Of hier.

Onder andere hier te reserveren: http://www.freerecordshop.nl/games/last-story-nintendo-wii-0045496401184

The Last Story is een vrij lineaire RPG zonder echte open wereld, maar door de Wii's magere aanbod in dit genre mag dit de pret zeker niet drukken. Het verhaal gaat over een conflict tussen de menselijke inwoners van het eiland Ruli en een ras van orkachtige wezens genaamd the Gurgs.

Je volgt het verhaal van Elza, een wees die samen met vijf andere avonturiers een team vormt van huurlingen. De game begint wanneer de groep op zoek is naar verboden schatten en wordt aangevallen door een leger van ondode soldaten. Elza krijgt op mysterieuze wijze beschikking over een kracht genaamd Gathering en slaat zo de aanval van de belagers af. Op zoek naar een veilige haven reizen zij naar Ruli City, waar zij onderdak vinden in de plaatselijke herberg. Wat zij echter niet weten is dat de actie vanaf dan pas begint, als oorlogsschepen van de Gurgs de stad invallen en Elza verliefd wordt op het nichtje van een hoge pief in de stad.

In The Last Story ligt de focus op het verhaal, hele hoofdstukken worden gevuld met gesprekken tussen Elza en zijn groepsgenoten. Dit gebeurt zowel in cutscenes als tijdens het spelen door. Visueel gezien ziet het er acceptabel uit, rekening houdend met de grafische mogelijkheden van de Wii. De vormgeving van de wereld en de personages is een mix tussen Japanse anime en westerse fantasie en doet enigszins denken aan de stijl van Final Fantasy.

Het innovatieve van The Last Story zit hem in het gevechtssysteem, wat heel direct en tactisch diepgaand is. Een gebruikelijk gevecht begint wanneer Elza met zijn groep dichtbij een vijand komt. De game pauzeert en de camera zoomt wat uit, zodat het overzicht goed te behouden is en vijanden bestudeerd kunnen worden.

Elza en zijn teamgenoten hebben ieder een specialiteit in de vorm van een element, als wind, vuur of het wat vage 'holy'. RPG-fans weten natuurlijk wat dit inhoudt. De vijanden hebben zo hun sterkte of zwakte voor een bepaald element en zodoende kun je je strategie plannen. De speler neemt zelf controle over Elza die, originaliteit troef, een groot zwaard hanteert. Door enkel binnen slagafstand van een vijand te komen, val je aan. In zijn eentje kan hij weinig klaarspelen, dus het is van belang dat hij samenwerkt met zijn teamgenoten om combo's te maken. Uiteraard blijven vijanden niet stil staan om afgeslacht te worden en zo is het dienst om goed op te letten wat zij gaan doen.

Naast deze directe manier van aanvallen is er ook het meer technische magiesysteem. Elza's teamgenoten kunnen bijvoorbeeld vuurballen schieten, maar het kost tijd om deze op te roepen en na het vuren is er een korte rustperiode. Als het personage in deze tijd wordt aangevallen begint het weer van voor af aan, dus het is de bedoeling dat je de vijanden weghoudt bij je teamgenoten. Dit kan je bijvoorbeeld doen door Gathering te gebruiken. Hierdoor wordt Elzia onweerstaanbaar voor vijanden en zal zo moeten rennen voor zijn leven, terwijl zijn teamgenoten de tijd krijgen om hun magie op te roepen.

Naast de directe aanval, kan er ook voor gekozen worden om de vijand stil en stijlloos af te slachten. Door te sneaken en een enkele vijand weg te lokken bij zijn maten kun je zo één voor één de vijand uitschakelen zonder alle commotie van een groots gevecht. Zo kunnen spelers zelf weten hoe ze de gevechten ingaan en welke tactiek ze willen toepassen. Dit is even kort uitgelegd hoe het werkt, in werkelijkheid kan het uiteraard zo diep zijn als je zelf wilt.

Zoals in vrijwel iedere RPG zijn er de nodige sidequests die je aan kunt gaan in The Last Story. Deze vind je in Ruli City, waar de nodige inwoners dingen van je willen. Tevens kun je in Ruli City nieuwe wapens kopen of je huidige wapens upgraden (wat veelal het geval is). Dit kost in het begin enkel (veel) geld, maar na mate je verder vordert, zul je ook specifieke items moeten verzamelen om je wapens sterker te maken.

Na het geweldige Xenoblade lijkt dit ook weer een topper te zijn in de nadagen van de Wii. Ik kan persoonlijk niet wachten om dit laatste verhaal van begin tot eind te spelen.

Mario & Sonic op de Olympische Spelen - Londen 2012

Nadat we eind vorig jaar al aan de slag konden met de Wii-versie, is sinds 10 februari de 3DS-versie van Mario & Sonic op de Olympische Spelen - Londen 2012 beschikbaar. Kan deze versie zich meten met de Wii-versie?

Onder andere hier te koop: http://www.freerecordshop.nl/games/mario-sonic-op-de-olym-3ds-nintendo-3ds-5055277013821

Gelukkig heeft SEGA er niet voor gekozen om een 1-op-1 kopie te maken van de Wii-versie. Ze hebben gekeken welke sporten het goed zouden doen op Nintendo's handheld en zo sommige sporten weggegooid en andere toegevoegd. Ik kan zeggen dat ze helaas niet selectief genoeg geweest zijn, maar dan loop ik op de zaken vooruit.

Naast de andere sporten is tevens de opzet van de 3DS-versie flink gewijzigd. Om onderweg optimaal van het spel te kunnen genieten ligt de nadruk op minigames in plaats van volwaardige sporten. Hierdoor krijgt de game een beetje een WarioWare-feel. In de game zitten meer dan 50 sporten verwerkt die zich allemaal richten op een bepaald onderdeel in de sport. Zo speel je bijvoorbeeld geen  hele voetbalwedstrijd, maar probeer je te scoren vanuit een hoekschop. Op de evenwichtsbalk is het zaak om je balans te houden door de handheld te kantelen. De basis is zo simpel mogelijk gehouden, wat het echter nog geen gemakkelijke game maakt. Het is een kwestie van 'makkelijk instapniveau, moeilijk om je in te bekwamen'.

Ik liet het al een beetje doorschemeren, er zitten ook enkele miskleunen van sporten in Mario & Sonic op de Olympische Spelen - Londen 2012, al heeft dat veelal te maken met de manier van besturing. Zo heb ik het persoonlijk wel gehad met het blazen naar mijn handheld, zeker wanneer ik in de bus een spelletje wil spelen. Zo vallen de sporten zeilen en zwemmen al af. Daarnaast is een sport als paardrijden gewoon heel saai uitgewerkt.

Naast een singleplayer kent de game ook een multiplayer. Via lokale multiplayer, of download play voor degenen zonder game, kun je met maximaal vier mensen tegelijk spelen. Aangezien veel minigames van korte duur zijn en draaien om precisie is er waarschijnlijk voor gekozen om niet online te kunnen spelen. Ergens is dit wel een gemis, maar ook wel logisch gezien het feit dat de game zich vooral richt op korte speelsessies onderweg. Wel kun je online de records van andere spelers bekijken en je zo meten met de rest van de wereld.

Mario & Sonic op de Olympische Spelen - Londen 2012 is een zeer aardige game, die, naast sporten die je liever links laat liggen, veel leuke minigames biedt. Leuk voor onderweg of thuis, maar niet om uren achter elkaar te spelen.